Wspomnienia- poetycko

  

,,Splamione palce jagodami,

gorącym malin aromatem,

goryczki błękitniejąc kwiatem,

z potoków wstającymi mgłami.

Sinieją w dal na nieboskłonie,

pod stopy ciemnią ścieląc głazy

coraz piękniejsze to obrazy,

kosodrzewiną pachną dłonie.

Szurgoczą piargi pod stopami,

trzeszczą kruczydła gdzieś wysoko

brzęk dzwonków wisi nad halami

zanim uleci ku obłokom.

I nigdzie takich jagód nie ma

jako na Stołach hali płowej,

i nigdzie tak nie pachnie ziemia,

jak malinami w Tomanowej.

Wyjdź na Kopieniec, popatrz z góry

gdzie chylą krzywe się szałasy

gdzie granią święte płoną mury

zielonym cieniem kładą lasy.

Zajrzyj raz w Tatry i nie będziesz

chciał wracać w błoto codzienności

pijany nimi, co noc snami

na ostrych turniach będziesz gościć...''
 

Poezją z Waksmundzkiej Równi

 

,,Jest taki cichy, ciepły, senny

Torfowiskami poorany

nićmi potoków srebrnych tkany

w granitów wtulon ciemne ściany;

schowany w lasach szlak bezcenny...
 

Olbrzymów co porosłe lasem

chrapią spokojnie, niewzruszone

plecami ku nam obrócone

kamienie tocząc na zielone

łąki zarastające czasem…

Waksmudzka Rówień zadumana

w otchłaniach lasu pogrążona

jaśnieje wokół z mgieł zasłona

a nad nią czarny krzyż ramiona

z miłości Boga ku nam skłania…

I znowuż tęskno mi do tego

szlaku w ostępach co schowany

wdzięcznymi mostki przeplatany

choć tyle razy odwiedzany

to nie wyleczę się już z niego…

Tam Biały Chrystus wciąż spogląda

czy kto nadchodzi w Jego stronę

naprzeciw wielkim swym ogromem

Koszysta siadła niewzruszonym

I niby niedźwiedź się przeciąga.

Zostaną w głębi moich wspomnień

zarosłe,ciepłe torfowiska

i tylko coś za serce ściska

że tak daleka, chociaż bliska

zielona otchłań co mnie ciągnie…
 

Przecudne mostki znad potoków

zabrała powódź swego czasu

świerki mijają bez hałasu

i nie poznaję dzisiaj lasu,

co zasmucony z tych wyroków… ''
 

 

Kolejny wiersz...

 

,,Zakwitnie, różem zaszaleje

wierzbówka na Gąsienicowej

kolejny świt wśród hal rozwieje

nieuczesane trawy płowe.

I nawet gdy mnie brzask pominie

natura w swoim wytrwa biegu

strumień jak płynął, tak popłynie,

ślady odciśnie ktoś na śniegu.

Halny wśród urwisk znów zawyje

stoczą się w piarg granitu skały

kosodrzewina cicho skryje

dzień tak niewinny, jak zuchwały.

Tam gdzie deptałam skalne stopnie,

ktoś inny szlaki będzie kruszył,

ktoś inny Tatr miłością zmoknie

i już się nigdy nie wysuszy.

Zaszczytem było wsiąkać w skały

tak jak wsiąknęły dusze ludzi...

tych co nas w czasie poprzedzili

Ich... nasz dziś oddech znowu budzi...